Одам дар ҳақиқат хеле сахт фишорҳои хонуми аст, ва на танҳо дар мақъад, ва дар тамоми сӯрохиҳои дар бадан! Баъзан дар Кайфияти ва мехоҳед, ки ба ехтан дӯстдухтари ман, то сахт, вақте ки он мевазад ақли вай! Ҷолиб он аст, ки пас аз ин гуна савор вай танҳо абрешим мешавад! Танҳо мисли гӯрбача гиря мекунад!
Ду бонуи ботаъсир барои як мард бузург аст! Ман медонам, ки ин душвор аст, аммо ин меарзад! Дик тааҷҷубовар осон парвоз дар мақъад бо хонумон, доварӣ аз ҷониби омӯзиши хуб дар мақъад ҷинсӣ ва молидани сифати. Ман ҳеҷ гоҳ бонуеро надидам, ки аз алоқаи ҷинсии мақъад ин қадар лаззат мебарад ва ин таассуф аст. Ман онро бо дутои онҳо санҷидаам, ин хеле хуб аст. Аммо мушкил дар он аст, ки рӯзи дигар тӯбҳои ман чунон дард мекунанд, ки чашмонам берун мешаванд!
Шумо бинед, ки чӣ мизбони маккор, пешниҳод сегона ба ҷои полис. Бале, чунин канизакҳои ҷавон ва хушбӯй, ҳар кас мехоҳад, ки ба онҳо дарси ҷинсӣ дарси сахт диҳад. Харони духтарон хеле зебоанд, онҳо танҳо мехоҳанд, ки барои таъини худ истифода шаванд. Камераҳои амниятӣ ба соҳибназарон кӯмак карданд, ки jackpot пора кунад ва аз ин духтарони хушбӯй лаззат барад.
Рақами ӯро ба ман деҳ.