Сарфи назар аз он, ки ин духтари зангдор аст, аллакай дар дақиқаи аввали навор мебинед, ки сӯрохи вай аллакай тар шудааст. Яъне дар намуди зоҳирӣ муштарӣ ба ӯ маъқул буд. Хатто дикки пасти у уро хичолат намедод ва у хеч нишонае намедод, ки дар ин кор ягон хатое вучуд дорад. Ба ман махсусан он чиз писанд омад, ки дар охир хамаашро ба дахонаш бурд (ки ба духтарони ин касб хос нест).
Мураббӣ гимнастро ба қадри кофӣ шаҳвонӣ ва дилчасп номид, аммо ин малламуйро ба хашм овард. Ва чӣ тавр вай исбот карда метавонист, ки ӯ набуд? Фақат бо фош кардани синаҳояш. Хурӯс баркамол дарҳол дилрабоии ӯро қадр кард ва ба рухсораи ӯ зад. Хуб, ҳамин тавр бисёре аз духтарон ба варзиши калон ё саҳна роҳ додаанд. Феромонҳо ва чеҳраи зебо кори худро иҷро мекунанд. Аммо санъат қурбонликни талаб қилади!
Ман ҳам мехоҳам алоқаи ҷинсӣ кунам